Μερικές σκέψεις για τον θάνατο..

αναδημοσίευση από Θαλαμοφύλακα

..15 χρόνια πριν, οδηγούσα ένα XT550 του 85. Από φανάρι σε φανάρι, δε μου έφευγε τίποτα. Ούτε κατάνα, ούτε ζιζιαρ, ούτε τζιπιζετ, ούτε τίποτα. Ο απόλυτος άρχοντας του δρόμου. Και οδηγούσα και καλά. Πρόσεχα και φορούσα πάντα μπουφάν και κράνος, ακόμα και όταν πήγαινα για μπάνιο στη θάλασσα.

Όλα πήγαιναν καλά και περνούσα καλά, όπως έκανα στα νιάτα μου.
Όλα αυτά, αν δεν ήταν στη μέση το ποτό...

Διότι υπό την ελαφρά επήρεια αλκοόλ, παίζονταν περίεργα παιχνίδια με το θάνατο, που τότε θεωρούσα ότι με κρατούσαν σε φόρμα. Ένα βράδυ όμως ήπια πολύ. Ήμουν σε φόρμα γιατί ήμουν στρατιώτης. Διακόσιες κάμψεις σερί. Σφίχτης. Τώρα ούτε δέκα δεν μπορώ. Αλλα είχα πιεί πολύ. Και έτρεχα.

Ενας λάθος χειρισμός σε μια στροφή, με έριξε πάνω σε ένα μαγαζί. Χτύπησα στη βιτρίνα του και έσπασα τη τζαμαρία. Εκτός των σπασμένων οστών, είχα κοπεί στο λαιμό, στο κεφάλι, στο χέρι και στο πόδι. Πολύ.

Ενιωθα περίεργα. Ημουν σε μια κατάσταση ηρεμίας σαν αυτή που έχουμε όταν ξαπλώνουμε μετά από μια μέρα γεμάτη με σωματική κόπωση. Εκείνη την γλυκιά παράδοση πριν κλείσεις τα μάτια.

Αερόσακοι Μοτοσικλετιστών

Airbag jacket υψηλής προστασίας και ασφάλειας με ενσωματωμένο αερόσακο, που σε περίπτωση βίαιης απομάκρυνσης από τη μοτοσικλέτα ενεργοποιείται ταχύτατα, σε 0.5 δευτερόλεπτα, προστατεύοντας αποτελεσματικά αυχένα, στήθος, πλευρά και σπονδυλική στήλη.

2 τροχοί vs 4ων

όλοι έχουμε εμπειρίες από το περιβάλλον μας, ας μου επιτραπεί να συνοψίσω τις δικές μου ως ακολούθως:

1. το δίκυκλο θεωρώ ότι διαφέρει κατά πολύ σε οδηγική συμπεριφορά και φιλοσοφία. με δεδομένη την απουσία παθητικής ασφάλειας, όλο το βάρος μετατίθεται στην ενεργητική. είσαι μόνιμα στην πρίζα, ακόμη και όταν είσαι σταματημένος στο φανάρι, ανάμεσα σε ακινητοποιημένα αυτοκίνητα!!

2. η πτώση είναι αναπόφευκτη, γιαυτό καλό είναι να το ξεκινάς σε νεαρές ηλικίες (no offence) που είναι και τα οστά σου ελαστικότερα, και είναι πολλών ειδών, πονά πολύ διαφορετικά χτύπημα με χτύπημα, και κάποια που δεν τα νιώθεις καθόλου ίσως αποβούν και τα πιο επικίνδυνα. πέφτεις εύκολα και δεν ξέρεις πότε θα σε κλείσει το επόμενο ΙΧ, κι ας έχεις μόνιμα τα φώτα αναμμένα, και ας τηρείς τον ΚΟΚ.

2 τροχοί

ξεκίνησα με παπάκια κάπου στο 1988, στα 15 μου περίπου. προχώρησα σε εντουροειδή 125 και 250 και κατέληξα σε ένα KLE500, το οποίο και σαπίζει σταθμευμένο τα τελευταία 6 περίπου χρόνια (αρχικά μετά από μια μικροεπέμβαση και στη συνέχεια απλά επειδή ξέμαθα).

συμμετοχές σε πανελλήνιες συγκεντρώσεις μοτοσυκλετιστών (πχ δρέπανο ηγουμενίτσας, 2002), και πολλά γρήγορα αστικά χιλιόμετρα (πχ εθνική ανάμεσα σε καθρέπτες μποτιλιαρισμένων ΙΧηδων με πάνω από 80χαω). αποστάσεις που υπό ΚΣ γίνονταν από ΙΧ σε 45΄ τουλάχιστον, έπεφταν με το μηχανάκι ακόμη και κάτω από τα 20΄ (με σχετική κίνηση).

πτώσεις καταγεγραμμένες, σύνολο 27, σχεδόν με κάθε οδηγική συνθήκη. μονοκάβαλος, δικάβαλος, νερό, πάγος, γλίτσα, λάδια, νησίδα, ακόμη και ξεχασμένο κλειδωμένο τιμόνι!
τροχαία 2 (περιέχονται στα 27), στο ένα από αυτά με μάζεψε το ΕΚΑΒ για σέρβις στο ασκληπιείο βούλας.